7.867.949 meter

January 10th, 2010 | Hemmo | Family & Friends

Zover woont mijn nichtje van mij vandaan. Op de meter precies, van slaapkamer tot slaapkamer that is. En daarmee het verste nichtje van mijn moeders kant van de familie.
De afgelopen 4 weken, sinds 19 december, was ze met haar moeder (mijn tante) in Nederland, waarvan ze ongeveer 3 en een halve week bij mij en mijn ouders thuis heeft verbleven.
De dag dat ze in nederland aankwam begon het winterweer een beetje op gang te komen, en tot op de dag van vandaag is eigenlijk continue winters geweest. Straten werden wit, de lucht helder maar koud, en binnen werdt het warmer en gezelliger.
Op 24 december is ze meegeweest naar het glazen huis in Groningen, waar we een donatie hebben gedaan voor netten tegen malaria in landen waar het minder goed gaat. Een prachtig schouwspel wat in nederland eigenlijk al een beetje bij de definitie ‘kerstsfeer’ is gaan passen. Voor mij de afgelopen jaren eigenlijk vaste koek geworden, maar voor iemand die op een tropisch eiland in de atlantische oceaan woont volkomen nieuw en het heeft ook een enorme indruk gemaakt, zo heeft ze verteld.
Toen kwam de jaarwisseling, en ben ik wakker geworden in het momenteel nog steeds onwennige 2010.
Daarin heb ik de eerste dagen eigenlijk niet veel anders gedaan dan plezier hebben, vele uren guitar hero, en praten. Veel praten. Daarbij is me opgevallen dat hoewel onze levens zoveel van elkaar verschillen, we toch zo ongelofelijk veel op elkaar lijken.
Gisterochtend, tegen 9 uur is ze hier vertrokken voor een -mede mogelijk gemaakt door het nederlandse weer- iets meer dan 24 uur lange trip terug naar haar eigen huis, vlak bij de Kaya Nikiboko, op Bonaire. Zeven miljoen, Achthonderdzevenenzestigduizend negenhonderd negenenveertig meter hier vandaan.
Daarmee val ook ik in een grote leegte. Een nieuw jaar, een nieuw decennium, waarin nog niet duidelijk is wat er allemaal al dan niet gaat gebeuren. Een periode waarin ik veel heb teruggekeken is voorbij, en nu komt de periode van het vooruit kijken. Wat gaat er komen? Een gedachte waar ik de afgelopen 3 weken te druk voor was, maar die nu toch echt door begint te dringen.
Mijn ouders zijn een weekendje weg, en nu mijn nichtje dus ook de 10 graden onder nul voor 35 erboven heeft omgeruild, is het ineens stil hier in huis. Een stille, kille aankondiging van de enige echte winterdip van 2010. In 2008 kwam ie pas begin februari omdat ik in januari zelf op Bonaire was, in 2009 heb ik hem in gezelschap overgeslagen, en in 2010 begint het dus op 10. Geweldig.
Volgend jaar maar eens iets bedenken om dit te omzeilen. Als ik dan nog in Nederland woon. Als. De kans is heel groot dat dat zo is, maar ook de al mijn hele leven aanwezige drang om buiten nederland te gaan wonen is weer volop toe aan het slaan.
Waar ik heen wil? Bonaire ligt natuurlijk erg voor de hand. Los van dat het daar geografisch onmogelijk is om meer dan 6 kilometer van het strand af te zijn, is het er ook nog eens bijna altijd warm weer, en is het dagelijks leven daar een stuk relaxter dan hier. Verder is -naar het schijnt- het vinden van werk daar ook niet echt moeilijk, en al helemaal niet als je een ICT-achtergrond hebt. En het allerbelangrijkste: Ik heb er familie!
Maargoed. Ik wil er in ieder geval nog een keer heen, en dat ook dit jaar nog. Waarschijnlijk in de zomer. Voor, tijdens of na mijn epische familietrip door Australie en Canada. Maar daarover later meer.

Zover woont mijn nichtje van mij vandaan. Op de meter precies, van slaapkamer tot slaapkamer that is. En daarmee het verste nichtje van mijn moeders kant van de familie.

De afgelopen 4 weken, sinds 19 december, was ze met haar moeder (mijn tante) in Nederland, waarvan ze ongeveer 3 en een halve week bij mij en mijn ouders thuis heeft verbleven. Zij waren hier op vakantie, en daarmee had ik ook een beetje vakantie. Niet alleen een beetje, letterlijk overigens, namelijk de kerstvakantie)

De dag dat ze in nederland aankwamen begon het winterweer een beetje op gang te komen, en tot op de dag van vandaag is eigenlijk continue winters geweest. Straten werden wit, de lucht helder maar koud, en binnen werd het warmer en gezelliger naarmate er meer familie in huis kwam.

Op 24 december is mijn nichtje meegeweest naar het glazen huis in Groningen, waar we een donatie hebben gedaan voor netten tegen malaria in landen waar het minder goed gaat. Een prachtig schouwspel wat in Nederland eigenlijk al een beetje bij de definitie ‘kerstsfeer’ is gaan passen. Voor mij de afgelopen jaren eigenlijk vaste koek geworden, maar voor iemand die op een tropisch eiland in de Atlantische Oceaan woont volkomen nieuw en het heeft ook een enorme indruk gemaakt, zo heeft ze verteld.

Toen kwam de jaarwisseling, en werd ik wakker in het momenteel nog steeds onwennige 2010.

Daarin heb ik de eerste dagen eigenlijk niet veel anders gedaan dan plezier hebben, vele uren guitar hero, en praten. Veel praten. Daarbij is me opgevallen dat hoewel onze levens zoveel van elkaar verschillen, we toch zo ongelofelijk veel op elkaar lijken.

Gisterochtend, tegen 9 uur is mijn nichtje met haar gezin hier vertrokken voor een -mede mogelijk gemaakt door het nederlandse weer- iets meer dan 24 uur lange trip terug naar haar eigen huis, vlak bij de Kaya Nikiboko, op Bonaire. Zeven miljoen, Achthonderdzevenenzestigduizend negenhonderd negenenveertig meter hier vandaan.

Daarmee val ook ik terug in de sleur van het normale dagelijkse leven. Een nieuw jaar, een nieuw decennium, waarin nog niet duidelijk is wat er allemaal al dan niet gaat gebeuren. Een periode waarin ik veel heb teruggekeken is voorbij, en nu komt de periode van het vooruit kijken. Wat gaat er komen? Een gedachte waar ik de afgelopen 3 weken te druk voor was, maar die nu toch echt door begint te dringen.

Mijn ouders zijn een weekendje weg, en nu mijn nichtje en haar moeder dus ook de 10 graden onder nul voor 35 erboven heeft omgeruild, is het ineens stil hier in huis. Een stille, kille aankondiging van de enige echte winterdip van 2010. In 2008 kwam ie pas begin februari omdat ik in januari zelf op Bonaire was, in 2009 heb ik hem overgeslagen, en in 2010 begint het dus op 10. Geweldig.

Volgend jaar maar eens iets bedenken om dit te omzeilen. Als ik dan nog in Nederland woon. Als.
De kans is heel groot dat dat zo is, maar ook de al mijn hele leven aanwezige drang om buiten Nederland te gaan wonen en werken is weer volop toe aan het slaan.

Waar ik heen wil? Bonaire ligt natuurlijk erg voor de hand. Los van dat het daar geografisch onmogelijk is om meer dan 6 kilometer van het strand af te zijn, is het er ook nog eens bijna altijd warm weer, en is het dagelijks leven daar een stuk relaxter dan hier. Verder is -naar het schijnt- het vinden van werk daar ook niet echt moeilijk, en al helemaal niet als je een ICT-achtergrond hebt. En het allerbelangrijkste: Ik heb er familie!

Maargoed. Ik wil er in ieder geval nog een keer heen, dit jaar. Waarschijnlijk in de zomer. Voor, tijdens of na mijn epische familietrip door Australie en Canada. Maar daarover later meer.

- Redactionele toevoeging: Niet alleen Bonaire, maar ook Canada en Australie staan op de wenslijst. De wens om te verhuizen is al een jaar of 10 aanwezig, en eerst was het eigenlijk altijd Canada, tot ik wat meer leerde over het leven op Bonaire. Verder wat dingetjes aangepast-


Leave a Comment