Toy-Box, 20 years later

This Summer, during the Wish Outdoor festival in Beek & Donk, I got the unique opportunity to interview my youth heroes, the Danish Euro Pop group Toy-Box. When I was 8, I was just about their biggest fan and I really liked their music.

Ever since then, their music gained a cult status and became a symbol for a part of the 90’s era music in the Netherlands. Not specifically the best taste of music, but music nonetheless. Like spice girls or vengaboys, it’s what some call their Guilty Pleasure. To me it was just happy bouncing pop music which fitted quite well with my ADHD-level of energy.

When I found out they would perform at Wish Outdoor, I instantly decided I needed to see them. This is about 20 years after 10-year old me first saw them live. It turned out I would be at work there with Wish Radio (powered by Glow FM), and took the opportunity of taking a recording set and ask all about their careers ever since.

The Interview

My childhood heroes turned out to be really fun people and I loved talking to them. For what I consider my first ever artist interview, it went quite well 😃

Another brick off the wall…

Duisburg, Westdeutschland (West Germany). It’s the morning after the 9th of november 1989, just past 10 AM. Huib, a 37 year old Dutch citizen leaves his train. It was the first international train coming from the Netherlands for that day. Huib is on his way to Hamm to visit the store where he bought his expensive computer Disk Drive.

Some music to enjoy while reading!

Just minutes ago, the Dutch-German border control officers checked his passport and verified his identity. They entered his name in a hyper modern portable computer which listed all the persons who either had some fines open or were wanted by the police for other reasons.

Side story: One of Huib’s coworkers from the Dutch Railway company had recently made the mistake of asking how that new system works, with a computer and such. They were eager to show him how it worked and did this by entering his name into it. Immediately a warning popped up, because he still had a traffic fine open. The friendliness of the officer disappeared like snow in the sun as he was forcefully taken away and had to pay it on the spot. Curiosity killed the cat!

After getting some fresh coffee to warm up from the cold autumn morning, he entered the train to Hamm and took a seat to continue reading his newspaper.

A bit later, Richard enters the same train and comes looking for his friend. after passing what feels like many carriages, he spotted him reading his newspaper. Upon hearing his name, Huib closes the newspaper in order to greet his friend. Richard was now able to see the front page and immediately asked “Where did you have that news paper printed? It looks quite genuine.”

On the front page, the main headline was nothing less than very, very clear:


Source: This Tweet

Just over 200km away from there, at that very same time, two friends were driving on the Autobahn. They are headed northwest, coming from Heidelberg. They were heading towards Meiningen, a city in the Deutsche Demokratische Republik. It was an international trip, as they lived in Westdeutschland. However, they heard the rumors that the Iron curtain had opened up and passage was now free to any DDR-citizen who wanted to come to the west.

They were really interested in seeing the DDR and how daily life looked there. They were also really eager to see the other side. They wanted to meet people and to hear stories. After well over 3 hours of driving, they neared the city of Meiningen, close to the border to the DDR.

Source: Autumn Agora Salerno 1989

It’s still 10 in the morning on the day the Berlin Wall came down. 1142 kilometers away from this very border crossing lies the Italian city of Salerno. In a big gym hall, people were being woken up after a fun night out. They are about one hundred students from all over Europe and gathered for a meeting. They all came to Salerno to talk about how they could improve possibilities for studying abroad and exchanging culture, while also having the general assembly for their student’s association, ÆGEE.

Slightly hungover from last night, the young Europeans sit down for the first plenary session of the general assembly. One of the local organizers sits in the plenary hall, reading a newspaper. It contained a lot of news about what happened in the world. Internet is still a big mysterious thing, mostly to be found at universities and TV news broadcasts are generally a day or two behind on the big world news. No word about any walls whatsoever are to be found in today’s Italian newspaper.

While nearing Eußenhausen/Meiningen, the Heidelberg people notice a large amount of Trabant cars driving in the opposite direction. Citizens of the DDR are traveling into the west en masse. Not a huge surprise, because they have just gained the freedom to do so after being locked up for almost 30 years. At the actual border crossing something interesting happens. They meet up with the border control officer and he is surprised to see them: “You are the first people to cross the border in the opposite direction! I have no idea what procedure I have to follow to allow you into the DDR.”

Even consulting his superiors doesn’t help, and because they are completely overloaded with the vast amount of traffic in the other direction, that while being sorry for it, they have no other option than to temporarily deny them access to the DDR until they figure out how to deal with traffic the other way. Within a few days, this situation will off course change and well before the country is officially reunited, they will visit the DDR many many times.

On their way to Hamm, Dutchies Huib & Richard have quite the topic to talk about. The wall came down. How big are the implications of this? How will the world change because of this? The mood is festive, not just with them but in the whole train. People are happy and glad the wall came down.

While discussing all of this, they spot a man who is all in tears. Today is possibly the most important day in European history since the end of World War 2, and for many Germans this is a bit overwhelming. He has not seen his family in the DDR for over 25 years, and got on the train first thing in the morning in able to visit them. Huib & Richard, having finished decide to give him this very iconic newspaper

In Salerno, nothing happens. The event is somewhat like a closed bubble and for several days nobody would hear about that the Europe they’d like to change so much… is changing so much. Little do they know about the news before departing home. The West German participants arrived in Salerno from Westdeutschland, but arrive back home in what is now de facto a reunited Germany. Within a single year, the country will officially become one again.

As for me? I was just over one year old back then, and I lived in the Netherlands, just across the Dutch-German border. I obviously have no memories of the whole event. One of my earliest memories is however the journey of my parents into Germany, to do grocery shopping which was slightly cheaper in Germany. Before we arrived on the – nowadays 20 minutes away – destination, we were stopped by the German border control and had to show passports.

I did however grow up in a changing Europe. The iron curtain disappeared, borders opened and eventually many European countries stared to share the same currency. I do remember getting to pay TWENTY!!! Belgian Francs for some form of candy. Little did I know that was just about 50 eurocents. Nowadays I cherish the fact that if I would like to move to Poland, Italy or Sweden, all I have to do is go there and rent a flat.

I am a passenger. I have traveled through or to over half of the countries of the European continent, mostly by train. My freedom to do so is a result of (amongst many other reasons) the Berlin wall and the Iron Curtain coming down. Whenever I’m in Berlin riding the S-bahn, I cant prevent myself from humming the first notes of The Passenger by Iggy Pop.

In July of this year, I had the opportunity to visit the European Parliament. Right at the entrance of the Hemicycle building in which all parliamentarian sessions and right where all the European leaders meet, is a very clear reminder of the one thing we don’t want:

In April of this year I had the honor to meet the former Mayor of the city of Heidelberg, who told me and other members of the still existing AEGEE about her experiences at the border crossing between Westdeutschland and the DDR. In October of this year, during Autumn Agora Salerno 2019 I met up with some of the people who were present at Autumn Agora Salerno 1989 and heard their stories.

De oortjes van de Action

Dit artikel heb ik op 16 augustus 2013 geschreven voor mijn toenmalige studie journalistiek. Nu kwam ik het weer tegen en helaas worden de oortjes van de Action nog steeds verkocht. Daarom publiceer ik het alsnog.

Als zelfbenoemd audiofiel overkwam mij iets bijzonder naars: Mijn voor radiowerkzaamheden bedoelde hoofdtelefoon ging stuk. Geen bijzonder fancy apparaat, maar een Philips van een euro of veertig. Normaliter geen enorme ramp, ware niet niet dat het pas bijna het einde van de maand, en al helemaal het einde van mijn geld was. Snel iets nieuws kopen zat er niet in, en wegens gebrek aan de benodigde voorzieningen reparatie helaas ook niet.

Lastig, want ik moest wel diezelfde dag weer aan de bak. Hoewel je zonder iets te zien prima radio kan maken (zo blijkt uit het werk van een van mijn beste vrienden), zul je er zonder er iets van te horen bijzonder weinig van bakken.

Omdat ik mijn koptelefoon later wel weer zou kunnen repareren besloot ik voor ‘as cheap as possible’ een hoofdtelefoon of oortjes te kopen om die paar dagen te overbruggen. In die zoektocht ging er een wereld voor me open.

Ik hanteerde in mijn leven altijd een soort van absolute ondergrens op gebied van geluidskwaliteit. Die grens is een beetje te vergelijken met een 96kbps mp3’tje met wat minder basklanken. Geen pretje, maar goed genoeg om naar spraak of achtergrondmuziek te luisteren.

Nu blijkt die ondergrens voor oordopjesfabrikanten absoluut geen ondergrens te zijn. Sterker nog, mijn ondergrens lijkt een soort middenmoot te zijn voor de oordopjesfabrikantenbusiness. 

In mijn zoektocht kwam ik als eerste bij de HEMA terecht. Neerlands bekendste warenhuis heeft al voor de lage prijs van €7,50 oordopjes te koop en voor die prijs krijg je een setje oordopjes die qua uiterlijk -zoals we van HEMA kennen- afwijken van de rest van de wereld. Allemaal niks mis mee, ze zien er zelfs best leuk uit. Het lijkt alleen wel of er paddestoelen uit je oren groeien. De geluidskwaliteit zit eigenlijk maar een klein beetje onder de eerderbenoemde geluidskwaliteit. Sterker nog, voor spraak, zoals bijvoorbeeld op Radio 1, is het eigenlijk prima te doen. 

Allemaal prima, maar ik vond dat het goedkoper moest kunnen. En toen kwam ik uit bij de trots van onze oosterburen, de Action. Daar hadden ze vergelijkbare oortjes maar dan zonder champignons. Gelukkig maar.

Auw, mijn oren en mijn ziel.

Ik stond op het punt om €6,- lichter de winkel uit te lopen toen ik ze zag liggen. De oortjes van €0,99. Negenennegentig eurocent. Oordopjes voor zo weinig konden niet anders dan de hel op aarde zijn. Een akelige ziekte vergoten in goedkoop plastic met een trillend membraan dat de illusie van geluid zou moeten produceren.

Uit pure nieuwsgierigheid besloot ik ze mee te nemen. En dat had ik beter niet kunnen doen. Auw, mijn oren en mijn ziel. Wat een bak ellende kwam daaruit. Bakje trouwens, want heel hard ging het niet. Alsof je in een vliegtuig zit met een krijsende baby naast je. Acht uur lang. En dat per seconde dat je ze in je oor hebt. Probeer daarmee maar eens een gesprek op Radio 1 te volgen.

Waarom, wáárom, worden deze oordopjes in vredesnaam geproduceerd? Welke fabrikant heeft zo’n immense hekel aan de mensheid dat ze dit uberhaupt durven te produceren. Lang heb ik hierover nagedacht voor ik het me besefte; er is een markt voor.

Er zullen altijd mensen zijn die het goedkoopste van het goedkoopste zullen kopen, en daarom is er een markt om producten zo goedkoop mogelijk te produceren. Dat oortjes dan kut klinken, kut zitten en er kut uitzien, maakt dankzij marktwerking niet dat dat een reden is om het niet te produceren. Ik moest een klein traantje wegpinken toen ik me dit besefte.

Oh, who would ever wanna be king?

Did you ever hear the song Viva la Vida by Coldplay? It’s one of my favourite songs by the world famous British rock band. One of the reasons I love it so much is because of the amazing story it tells.

Imagine yourself… You are the king, the king of your castle. The world lies at your feet. Your citizens adore you and your enemies abhor you. You are so powerful, you feel like the seas would split at your command. Life is going well.

How you got to power, you ask? Well, definitely not in quite the right way. The king was suffering. Sleeping. You waited for just the right moment and bam! There you came, barging in. Blew down the doors to let you in, shattering windows on the sound of drums. The old king is dead, long live the king.

“The old king is dead,

long live the king.”

Things are really going well. You’re doing the things you love most. You have the people you care about close at heart, and your castle is truly yours. You’re often out in your kingdom to do the things you love. You turn those who only consider intervening, into your very prey.

What you may have known is that opposites attract, but they also seem to empower each other. Your biggest strength also turns out to be your biggest weakness. Your lust for power turns into arrogance.

Very suddenly, you discover that your castle seems to stand upon pillars of salt and pillars of sand. In the corner of your eye, you see the revolutionaries wait for your head on a silver plate.

“Your castle seems to stand upon pillars of salt and pillars of sand.”

Now you wake up alone. You’re not even allowed in the streets you used to own. So much has gone wrong in so little time. The way the story started, turns out to be also the way it ends. You wonder if you’ve ever felt so powerless.

It’s the beginning of a dark time. Winter is coming, and that’s not all. The many things you had are all crushed under the feet that ran you over, and for long, you keep being shocked day by day how easily everything had collapsed.

What do you do next? You try not to look back in anger. While you may seem to have lost everything, eventually you realize that the rubble under your feet is nothing but the mere foundation of your new empire. It takes ever so long to get over it, but afterwards you realize that the new life you have built suits you way better than the old one did.

Where once you ruled your castle up high in the sky, now you are down in the streets and you found new joy in the freedom you have. Even though you had a lot of wealth in the past, you realize now how little of it you actually need.

And only now you’re finally able to hear how the Jerusalem bells are ringing and how the roman cavalry choirs are singing.

Jerusalem Bells and Cavalry Choirs

Viva la Vida

Songwriters: Christopher A. J. Martin / Guy Rupert Berryman / Jonathan Mark Buckland / William Champion
Lyrics to Viva la Vida: © 2008 Universal Music Publishing Group
Viva la Vida (Jerusalem Bells ‘Remix’): © 2019 by Hemmo de Vries
Neuschwanstein Castle, Germany – Public Domain
Agrabah – Ⓒ2019 Disney’s Aladdin.

The Grand finale

Yeah, I know. It’s been a while. I missed you too. I don’t know why I stopped writing you, but hey, why here I am, only just about 3 years after my most recent blog post! I will try to write some more stories from now on. Probably in English, but some Dutch stuff may come out as well.

The Grand Finale

People often ask me what it is that I do in my free time and why I travel so much, I thought it would be a good idea of writing a small overview of my past few months, Hemmo style.

May 2019 hasn’t ended yet, but it has been quite the month! So many activities and so little rest that today after arriving at home I declared this month to be over (activity wise, not calendar wise. Unfortunately I do not posses the power to declare things about calendars. Well, I can declare them, but no one cares. Then again, does anyone care about me declaring this month to be over acitivty wise? Maybe I’m getting distracted from my main story). Just sleep, a bit of work and possibly a beer remaining.

Spring Agora Bucuresti 2019

My Agora Bucuresti 2019 Playlist!

In the past few weeks I went to AEGEE’s Agora, which was in Bucharest in Romania. During this amazing trip I realized once again how amazing Europe is, and how many amazing people live there. No matter if it’s in Eindhoven, Istanbul, Alicante, Riga or Rostov-on-the-Don. Amazing people are everywhere.

What is AEGEE?

AEGEE is Europe’s largest transnational and interdisciplinary student and youth organization. Established in 1985, AEGEE currently has around 13,000 members more than 200 local groups (Antennae) in university cities across Europe, including Russia, Turkey and the Caucasus, with a European board and head office in Brussels.

AEGEE promotes an equal, democratic and unified Europe, open to all across national borders. Several hundred conferences, training and cultural events are organised across the network every year, and AEGEE also advocates for the needs and interests of European students.

AEGEE is Europe’s largest transnational and interdisciplinary student and youth organization.

Pre-discussion evening with AEGEE-Tilburg where several people were pointing at a sheet of paper.

Party Plane

The journey started in a town I once called home, Tilburg, where I had a Pre-agora drink with AEGEE-Tilburg. During this drink we discussed some of the proposals and candidates that were going to be voted upon during the Agora.

The slightly out-of-focus passengers of the AEGEE Party Plane

Then the journey to Bucharest started by plane which was dubbed the “AEGEE Party plane”, because there were over 30 AEGEE members from different countries. During the flight someone took his camera out and made a video walking from front to back and it showed AEGEE members all spread through the plane.

Then the arrival in Bucharest. I’ve been to Timișoara before, so Romania wasn’t all new to me, but Bucharest was. And have to admit, the city center still is, as during my 5 day trip there, I haven’t seen it. We arrived at the airport, and together with some Eindhoven people we took a taxi to the Agora location, and that’s where the magic started.

Dutch participant arriving (and another Dutch participant taking a photo of it, of which I took a photo)


Have you ever wondered what heaven would be like? Even if you’re not religious, you must have a concept in your mind. My concept as a child was that when you die you would go up to the clouds, a gate would open, and you would arrive in this place where life is amazing, you have no worries whatsoever and everyone amazing you’ve ever met is there.

As soon as we left the taxi, I saw someone who I’ve met before, Marijana from Skopje. As soon as I saw her I realized that I was in heaven. Or well, the Agora perfectly fits my description of heaven. Not because of her, because while she’s a nice person, there are quite some levels between that and ‘heavenly’. No, I was in heaven because practically everyone who i’ve ever met during my endeavours in the past year was there. People from my other trips and exchanges to Krakow, Kyïv, Aachen, Zaragoza, Heidelberg and many others, they were there.

So, tell me, how would you host a group of 600 people if you’re a students and youth organization and you have just about no money? While you think, here’s about 30 seconds worth of penguin (you may watch longer if necessary) :

Friedrich, the mascot Penguin from AEGEE-Heidelberg.

Right, in a big gym. 600 air mattresses (or well, a few less because some were shared) with people sleeping on them, long electricity cables and a lot of “Friend Makers” (electricity distribution boxes) to charge phones and laptops.

Silence is golden

During Agora Bucuresti, together with close friend Anna Pamplona, I founded a new project: the Silver Times. For years AEGEE has had a magazine called “the Golden Times”, containing articles about just everything AEGEE. The Silver Times has an alternative view on this news. A satirical one. Actually, all of the articles on the Silver Times are utter bullshit. Just like the Onion makes satire for world news, the Silver Times does it for AEGEE.

European Bodies

Off course the Agora is not just a big social event based around parties. A lot of people within AEGEE are organizing or otherwise working on projects. Many of such are part of the European bodies of AEGEE. Examples of such

European Night

One of the many great reasons to go to an Agora (or any event actually) is European Night. During European Night, people from all corners of Europe bring local food and drinks! This means Wokda from Russia,

And at some point, a long, cute innocent looking young girl walks up to you. She gives you an unlabeled generic glass bottle. It contains a clear liquid and her grandmother made it. I can promise you one thing. It will fuck. you. up.

Een sprint(ert)je trekken…

Gisteren zat ik met m’n ouders in een restaurantje te eten toen ik aan de overkant van de straat ineens zo’n hippe moderne sprinter zag, die pas eind dit jaar met reizigers gaat rondrijden. Dat ze er al proefritten mee doen wist ik wel, maar ik kon het toch niet laten eens aan NS te vragen of ik er niet eens een kijkje in mag nemen. Dus, ik klom in mijn twitterclient:

Gelukkig kwam er vrij snel antwoord:

En sja, als ze je iets vragen moet je natuurlijk wel antwoorden, dus ik stuurde een tweet terug. Of eigenlijk, acht:

NS heeft in een reactie aangegeven te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Uit het leven van een weerman

Heb ik je ooit verteld dat ik een tijdje invallend weerman ben geweest op FOK!?

Omdat ik wel van schrijven hou, heb ik zo nu en dan het weer bij gehouden en er artikeltjes over geschreven. Soms kwamen vrij frappante hersenspinsels daarbij mijn brein uitspuien, en ik heb de interessantste hiervan hieronder opgesomd:

Superstorm des doods (27 oktober 2013)

Waarde landgenoten, een waar drama staat op het punt om los te barsten. Timmer de ramen dicht, betreed de schuilkelders, want morgen wacht ons de ergste ramp in eeuwen; de moordzuidwester des doods. De storm komt vandaag ‘rustig’ op gang en brengt vandaag harde windstoten tot 75 km/u met zich mee. Het KNMI heeft voor vanmiddag een weerwaarschuwing uitgegeven voor de kustprovincies. Luchthaven Londen Heathrow laat weten te verwachten dat ook het vliegverkeer in Groot Brittannië en Nederland ernstige hinder kan gaan ondervinden van het weer, en van NS kun je verwachten… wat je van NS kan verwachten . In de rest van het land kan een klap onweer vallen, hoewel het later in de middag vanuit het westen weer wat op kan klaren.  Morgen zal de storm in kracht toenemen, de weerwaarschuwing van het KNMI is imnmiddels ook van toepassing voor het hele land. Mocht je nog partytenten in de tuin hebben staan dan zou ik die voor die tijd maar eens binnenhalen. Dinsdag en woensdag neemt de wind wat rust met de nodige opklaringen.

Oh, en vergeet niet je klok te verzetten in verband met wintertijd. Minstens een meter!


Zombies tijdens Halloween (31 oktober 2013)

Goedemorgen. Het is raar weer in Nederland. In de Randstad en op de Wadden kan er een spatje regen vallen. Twee zelfs. Sterker nog, misschien worden het wel zoveel spatjes dat het een hele bui te noemen is. Mocht u de spatjes tegenkomen, blijf rechts rijden en probeer ze met lichtsignalen te waarschuwen. Die lichtsignalen kunnen op meer punten van pas komen. Na de storm van afgelopen maandag zijn er rare dingen gebeurd in het land. In Eindhoven is gisteravond een grote zwerm zombies gesignaleerd. Ze trokken door het centrum alsof er niks aan de hand was, en dat terwijl het nieteens volle maan was. Het vermoeden is dat het komt door vervuilde regen, of zoals ze het in de zomer van 1978 noemden: ‘zure regen’. De verwachting is dat dit de komende avond niet anders zal zijn, want die spatjes kunnen tot meer zwermen van zombies en ander gespuis leiden. Ze zijn af te schrikken met vuur en te paaien met snoepjes.


Zombies bestormen centrum Eindhoven (Foto: Kees Stravers)

En vergeet niet: Niet alle zombies zijn eng, soms kunnen ze best schattig uit de hoek komen:


Om op te vreten of om door opgevreten te worden? (Foto: Kees Stravers)

Happy Halloween!


Geen sneeuw (2 november 2013)

Echt prettig weer is het niet, maar voor je erover gaat klagen: Wees maar blij dat het niet gaat sneeuwen. Daar heb ik een trauma aan overgehouden. Aan 26 januari 2013 om precies te zjin. Ik zette mijn fiets tegen de muur, stak mijn sleutel in mijn voordeur en liet daarbij mijn telefoon uit mijn handen glippen. Bam. Precies op dat ene stukje stoep waar geen sneeuw en ijs lag. Ik maakte de deur open en raapte de telefoon op en struikelde vervolgens over de drempel waarna ik en mijn geliefde juppenknuffel nu beiden op de grond lagen.

Toen ik weer overeind kwam bekeek ik mijn telefoon, het kleine barstje dat al eens eerder aan de onderkant verschenen was na een ongelukje veroorzaakt door een hele nare Breng-buschauffeur uit Nijmegen, had zich nu over inmiddels zo’n beetje het hele beeldscherm verspreid. Maar, alles werkte nog!

Vrolijk ging ik verder naar binnen en hing ik mijn mobiel aan de lader. Het lampje ging niet aan. ;( Toen ontdekte ik hoe lastig het anno 2013 voor iemand als mij is om zonder mobiel te leven, zeker als je gewend bent om het wél te hebben. Ik merkte het meteen al, toen ik mijn verzekering wilde bellen: dat ging dus niet. Ik ben student, dus een vaste telefoonlijn heb ik niet. Dan voel je je toch even helemaal afgesloten van de buitenwereld. Maar, dat is verder irrelevant.

Ik voel me smerig

Sales. Veel mensen schrikken al als ze het woord zien. Niet te verwarren met Sale overigens. Dat mogen de mensen dan weer wel. Maar nee, het gaat over telesales. Van dat verschrikkelijke type dat je tijdens het avondeten zo lang mogelijk aan het woord houdt en je een dienst of product door de strot probeert te duwen. Heerlijk werk. Wist je dat dat nog best goed verdient? Als je een beetje een goede verkoper bent, hou je er maandelijks meerdere nullen netto aan over. Om het vaag te houden zegmaar.

Ik hoor een groepje collega’s bij de waterkoeler (ja ze bestaan echt) roddelen over een meisje dat aan de overkant werkt. “NEGENTIEN? Roept de één hardop met zijn opgengesperde ogen. “Jep!” zegt de ander, “En ik had haar gisteren BIJNA. Komt nog wel. Ze zit iedere donderdag in The Move.”. Ik merk dat ik me teveel laat afleiden. “Gewoon negentien. Ik voel me smerig! Maar wel op een goede manier. Is dat raar?”, begint de ander weer. Dit is het moment waarop ik me herinner dat hij bijna dertig is. De ander, nog geen midden twintig, reageert “Welnee, merk je niks van.” Dat vind ik op mijn beurt weer smerig.

Ik besluit de volgende op mijn lijstje te bellen. Ohja. Project Ziggo omgeving Rotterdam, daar bellen we vanmiddag voor. Gerrit uit Pernis. Pernis, denk ik. Ik gniffel. Ik heb een brein dat bij het lezen wel eens een lettertje weg wil laten. Ik voel me smerig. Ik zeg tegen anderen dikwijls dat ik licht dyslectisch ben, zodat ze expres verkeerd uitgesproken woorden én grappig vinden, én het een aaibaarheidsfactor heeft. Gelukkig aaien mensen me zelden. Ik meen me vaag te herinneren dat de slotscene van de film TBS met Theo Maassen vlakbij Pernis is opgenomen. De opnamelocatie daarvan is af vlakbij een van de grootste ondergrondse bunkers die ons land rijk is. Maar misschien moet ik me meer met mijn werk bezig houden. Ik stel me maar voor dat Gerrit zich in die bunker bevindt en vind het wel een grappig plan. Zouden onze bunkers anno 2016 eigenlijk een kabelaansluiting hebben?

Gerrit. Het volgende lapje vlees dat nog even gaargebakken moet worden voor hij het bord op kan. Fuck alles, deze slepen we binnen. Maar, het wordt een uitdaging. Volgens het profiel wat we over hem hebben gekocht kan hij cynisch overkomen, is hij lastig om te halen maar heeft hij wel humor. Alleen niet het type humor dat in het voordeel van een telemarketeer komt. Verder staat er dat hij doorgaans aardig is, tolerant en niet racistisch. Ik besluit het op safe te spelen en mezelf de neutrale naam ‘Peter’ toe te wijzen. Gniffelend bij de gedachte aan bunkers druk ik op de belknop.

Er klinkt een lange piep uit mijn headset. Waarom hebben we anno 2016 3D curved LED TV’s met ingebouwd tosti-ijzer, maar nog altijd die irritante kiestoon tijdens het bellen? Dat ze daar bij dat stomme KPN, de vijand, eens wat aan doen.

“Gerrit”, klinkt het aan de andere kant. “Goedenavond”, besluit ik los te barsten en er geen speld tussen te laten komen. Geen spreektijd is geen weerstand, denk ik maar zo. “U spreekt met Peter van Ziggo en ik heb een fantastisch aanbod!”, vervolg ik enthousiast. “Supersnel internet, het meest betrouwbare netwerk, extra veel zenders met sport en films en dat allemaal voor maar 10 euro per maand extra!”. Zo, daar heb ik meteen alles op straat gelegd. Dit is de deal, wel zo duidelijk. Althans, ik kan natuurlijk nog in de prijs zakken. Maargoed. Meer verkoopprijs is meer bonus. Ik ben dit jaar pas twee weken op vakantie geweest en het is al bijna maart!

Ik vind het tot nu toe aardig gaan, maar Gerrit blijkt niet direct om. “Al kreeg ik het gratis, dan zou ik het nog niet doen, je moet echt met wat beters komen, iets van twintig euro per maand gestort op mijn rekening of zo”, antwoord hij. Ik zie mijn vakantie varen maar besluit razendsnel dat ik deze man wel maximale korting kan geven. Ik besluit dat ook te doen: “Dat kan natuurlijk niet -“. Hij onderbreekt me: “Dan stap ik niet over”. Ik krijg een blackout. Kut. Alsof hij als concurrerende golfer mijn bal voor m’n neus wegslaat. Ik probeer een nieuwe ingang te zoeken. Ik denk niet dat ik hem met welke prijs dan ook om kan halen. Ik peins en laat het secondenlang stilvallen. Dat gebeurt me niet vaak. Ik zie mezelf in gedachten voor een grote winkelpui met ingelijste A4’tjes met vacatures staan. De bouw. Misschien moet ik dat maar gaan doen.

Goed, terug naar het gesprek, waar ik door de telefoon heen zijn triomfantelijke glimlach haast kan horen. Ik besluit het over een andere boeg te gooien. Kabel is superieur aan ADSL op het gebied van internet en dat gaat nooit veranderen. Qua verbinding zal Ziggo dan ook altijd superieur blijven aan KPN. Als het over betrouwbaarheid van die verbinding gaat hou ik me overigens even op de vlakte. Maar dat terzijde. “Wist je dat wij van Ziggo als het echt moet wel tien maal zoveel MB’s door jouw modem kunnen knallen dan KPN ooit zal kunnen, en daarnaast – ” Weer onderbreekt Gerrit me, dit maal met een vraag: “Wat vindt jij eigenlijk van de telefoonverbinding op dit moment?”. Ik schrik en denk dat er iets mis is met mijn headset. Wist je dat callcenterheadsets al snel de honderd euro per stuk passeren? “Best oké”, reageer ik, “Ik kan u luid en duidelijk verstaan”. Dan volgt het moment waarom dit gesprek me nog jaren bij gaat blijven. “Dat is nou KPN, ik sta op dit moment in een ondergrondse bunker op vijf meter diepte van gewapend beton en nog heb ik uitstekend bereik.”

Alle salestrucs en productinformatie zweven mijn hoofd uit. In mijn hoofd begint de sollicitatiebrief richting aannemersbedrijf vorm aan te nemen. Moet je eigenlijk in pak of juist in versleten spijkerbroek naar zo’n sollicitatiegesprek?

“Ik hoor het al, u stapt niet over” deel ik Gerrit al opgevende mede. “Precies, dat klopt. Wist u trouwens dat u een club sponsort waarvan aanhangers poppen ophangen in het stadion?” reageert hij. Ik mis volgens mij een hele grote voetbalreferentie maar het zal vast niks positiefs zijn. “Fijne avond”, sluit ik maar af. “Succes Peter”, zegt hij alsof hij doorheeft dat ik het hard nodig heb.

Ik druk op de terminate knop, en gooi zijn telefoonnummer uit het systeem met de markering “Bel-me-niet register”. Niet dat we daar normaal iets mee doen, het is zelfs een leuke bellijst omdat het vooral bestaat uit het type consumenten dat ook naar programma’s als Kassa kijkt.  Het type mensen dat dus vaak zo zacht als een eitje is en daar is dan weer makkelijk op te knallen tijdens het uitbellen. Maargoed, als mensen aanhalen dat ze in het Bel-me-niet register staan dan zeggen we dat het een foutje was en halen we hun nummer weg zodat we geen problemen krijgen. Nu misbruik ik het maar even. Ik Gerrit geen Ziggo aansmeren, niemand Gerrit Ziggo aansmeren.

In een openstaand kladblok begin ik inmiddels te tikken.  “Geachte heer of mevrouw, hierbij solliciteer ik naar de functie van bouwvakker binnen uw bedrijf.” Ik voel me smerig.

Ps: Je hoeft me niet te haten. Ik heb nooit telesales gedaan. Eigenlijk is het enige waargebeurde uit dit artikel het geroddel over het meisje van negentien. Maar dat is Direct alweer een jaar of 10 terug. En tevens, Kusje.

Nieuwe Website! (2)

Je ziet het goed! Het ontwerp van mijn website heeft een nieuw likje verf gekregen. Dat mocht wel, want de vorige layout (gebaseerd op “That Music Theme“ van Nuvio) ging alweer mee sinds 2013.

Het nieuwe ontwerp is gebouwd op de basis van een in februari gratis bij ThemeForest verkrijgbare html5 template “Airy“, van ene Darinka, wat ik samen heb gevoegd met de wordpress template “Minicard”. maar je zult het origineel er niet in terugkennen. Sterker nog, van het origineel is nog maar een paar regeltjes code hetzelfde gebleven.

Verder is mijn website nu grotendeels in het Engels, en een aantal interessante oudere weblogartikelen en artikelen van FOK! zijn vertaald naar het Engels. Hier heb ik me de afgelopen weken tussendoor mee vermaakt. Het vertalen dan. Maar ook het nog eens lezen.

Tot slot: Dit thema voor mijn website geeft wat meer rust en is niet meer zo “poef” en knallend als de vorige. Wat vinden we ervan?