It’s gonna be a cold cold christmas

Eindelijk, december! Sinterklaas is zojuist per boot vertrokken naar spanje, en binnenkort wordt het kouder. Ja mensen, ik hoop dat het een ijs en ijskoude winter gaat worden. Een winter, om dit prachtige jaar in te vriezen en klaar te maken voor de archieven. Het is over. Afgelopen. Op naar het volgende. Het afgelopen decennium is overigens een belangrijk decennium geweest, misschien wel een van de allerbelangrijkste decennia uit de moderne geschiedenis na de uitvinding van electriciteit. Er zijn 2 dingen echt tot ontwikkeling gekomen de afgelopen 10 jaar, waarvan ik er 1 goed vind en 1 minder…

Allereerst, het internet. De afgelopen 10 jaar is het internet van “een boek met verwijzingen naar andere pagina’s met andere informatie”, zoals ik er ooit les over kreeg, naar een volwaardig en volwassen communicatiemiddel gegroeid.

Er zijn nog maar weinig dingen waar internet niet bij komt kijken. Een cd kopen, met de bus gaan, of zelfs, wachten op het stoplicht. Overal komt internet zichtbaar en onzichtbaar aan te pas.

Ook is de manier waarop we communiceren door het internet (en door de mobiele telefonie) totaal veranderd. 10 jaar geleden was de mobiele telefoon nog maar net in opmars, maar nu kun je nagenoeg iedere nederlander, of beter, iedere aardbewoner op ieder moment van de dag bereiken, waar hij ook is.

10 jaar terug werden er dagen van te voren afspraken gemaakt over het bellen van de familie in het buitenland. Nu kijk je even op skype wie er online zijn. Vorige week onder elkaar in de contactenlijst: Familie uit Bonaire, Canada, Australie en zelfs Rwanda bereikbaar onder 1 muisklik. Als het moet tegelijk in een groepsgesprek.

Verder is door MSN (ook iets dat 10 jaar geleden nog in zijn kinderschoenen stond) de hele jeugd een totaal andere generatie geworden dan de vorige. De digitale generatie. “Mijn vriendin? Die ken ik al jaren! Of ik haar ontmoet heb? Doe niet zo gek, tuurlijk niet!” is een zin die ik al meerdere keren tegengekomen ben. Ik heb mezelf er zelfs in een duister verleden schuldig aan gemaakt. Ik noem ene Amanda uit Amerika als voorbeeld…

Gelukkig heb ik dit decennium ook geleerd dat niet alles digitaal is, zo blijkt maar weer uit het feit dat ‘in gesprek raken over een gestolen fiets op het station’ nog altijd een doodnormale manier kan zijn om iemand te leren kennen. Ik heb ergens in het afgelopen decennium gedacht dat het niet meer ging gebeuren, hoewel ik nu ook niet meer helder kan krijgen waarom dat nou was.

Naar het schijnt heb ik op de basisschool gezegd dat ik niet hoefde te leren schrijven; over 10 jaar heeft iedereen immers overal een zakprintertje bij zich om een berichtje achter te laten. Oke, zakprinters bestaan volgens mij wel, of het efficient is is een tweede. Als je voor een dichte deur staat mail of twitter je toch even dat je langs bent geweest, en vraag je wanneer de persoon in kwestie weer aanwezig is?

En, ook de komende jaren blijft de invloed van internet doorgroeien. Om specefieker te zijn: Mobiel internet. Nu kan het allemaal al, maar de komende jaren gaat het ook gemeengoed worden.

Sta je op het station en komt er geen trein? De mobiele reisplanner van de NS is nauwkeuriger dan de bakken die op de perrons hangen. Was die laptop bij de winkel hiernaast niet goedkoper? Erheen lopen? Veels te lui voor, ik kijk wel op de Tweakers.net Pricewatch! Weten waar je zijn moet? Tomtom, of Google maps aanslingeren. Vertelt je de exacte routes, waar er files staan en langs welke mcdrives je komt. Kun je meteen vanaf je telefoon de bestelling doorgeven.

Nog iets wat groter gaat worden, Location Aware Devices, zoals ik het maar even noem. Je telefoon, pda of netbook weet waar hij is. Als je op de kaart kijkt, zie je een stipje “U bevind zich hier”. (Iets waar ik 5 jaar terug bij kopspijkers met 3 meiden met blonde haren en een blond IQ die iets opzochten op een papieren kaart hartelijk om gelachen heb. “Where is the little dot thinghy pointing out where we are?”)

Foto’s die je maakt, berichten die je op twitter zet, overal zit een ‘geotag’ bij. Aan het einde van een jaar kun je dus precies vertellen waar je allemaal bent geweest, zonder het zelf te hoeven onthouden.

En, (gelukkig maar) kun je dergelijke functies ook uitzetten. En dan ben je ineens volledig anoniem. Tot je een Streetview wagentje tegenkomt dan. En dan sta ook jij ineens met je giecheltje op internet. Ook dat gaat wat worden. Het is sindskort in een groot deel van nederland beschikbaar, en je kunt als je een adres hebt waar je heen moet, van te voren alvast even door de straat rondneuzen welk nummer het nou precies moet zijn.

Ook leuk is Argumented Reality. Als je ergens met je mobieltje staat, zet je de camera aan, en vervolgens zie je over het camerabeeld heen allemaal informatie verschijnen. Op een sci-fi manier, zo hadden we het 10 jaar terug genoemd. Richt je je camera op een kerk, dan komt er naast de kerk in kwestie te staan welke kerk het is, wanneer hij gebouwd is, en waarschijnlijk binnenkort ook wie er allemaal tegenaan heeft gepist. Met foto’s.

Ja, we leven in een mooie wereld met mooie ontwikkelingen op digitaal niveau.
Een ander ding wat ik eigenlijk minder mooi vind, maar helaas ook het afgelopen decennium op is komen draven, is een nieuwe vorm van ‘ontevredenheid en onveiligheid’.

De combinatie van 2 vliegtuigen en 2 torens waren het begin van een nieuwe saga die tot op de dag van vandaag nog niet is opgelost.

Afghanistan, Irak, heb jij het er in het gehele jaar 1999 vaker dan 10x over gehad? Tegenwoordig komt het iedere dag minstens 10x ter sprake. Geert wilders? Pim Fortuyn? Rita Verdonk? Zouden zij allen zo populair zijn geworden zonder die 2 vliegtuigen en de gevolgen? Ik betwijfel het.

Of, op een ander vlak: Niemand vind het nog gek dat als je een theater binnenkomt, je eerst uitgebreid gefoeilleerd wordt, of dat je je alles met mogelijk scherpe punten, antennes of vreemde vloeistoffen in moet leveren. Was dat 10 jaar geleden ook al zo?

Uiteraard was er toen ook al beveiliging, maar tegenwoordig is het een complete industrie, en dat was het toen veel minder.

Ergens is het jammer, tegenwoordig zit ‘even in de cockpit kijken’ bij een vliegtuig er helaas niet meer in. Maar, het is ook iets wat we hebben leren accepteren. De wereld verandert, en niemand houdt dat tegen. Misschien maar goed ook.

Maar, ik dwaal af, want ik wilde dus zeggen dat het een ijs en ijskoude winter gaat worden. Hopelijk een in de categorie ‘Koud van buiten, maar warm van binnen’.

Vorig jaar, zo ongeveer een week voor kerstmis zag ik RoelJewel tweeten dat het ‘weer een eenzame kerst’ ging worden. Ik stuurde toen een berichtje terug dat ik zeker wist dat ik hetzelfde gevoel ging hebben. Zo geschiedde helaas ook. En hoewel er dit jaar een klein lichtpuntje straalt in de duisternis, heb ik een wijze les geleerd: Over het verleden kan je uren nadenken en tobben, sterker nog, ik heb het zojuist ook (hardop) gedaan, en dat kan óók over de toekomst. Maar, sommige dingen… zie je een paar seconden van te voren pas aankomen.

Bedankt!

Bij deze alvast: Fijne Feestdagen, en een daverend 2010!

Leave a comment

Leave a Reply