Johnny English

Na het zien van de eerste Johnny English-film in 2003 vond ik als liefhebber van zowel comedy als Rowan Atkinson dat ik het vervolg erop wel moést zien! Erg leuk vond ik het om te merken hoe ze aan het verhaal uit de eerste film een goed en sterk vervolg hebben geschreven:

Johnny, een voormalig geheim agent van de britse anti-terreurafdeling MI-7 leeft een afgezonderd leven in een klooster in Tibet. Zijn baan als geheim agent heeft hij verpest omdat hij tijdens een missie in Mozambique een aanslag niet heeft kunnen voorkomen. Toch wordt hij op een dag gevraagd om nog éénmaal terug te komen naar Groot-Britannië, om zich aldaar bezig te houden met een nieuwe missie.
In de anderhalf uur die de film over deze missie in beslag neemt, heb ik meerdere keren dubbel gelegen van het lachen. Het nogal kolderieke personage van Johnny maakt van wat eigenlijk een 1-op-1 kopie van een willekeurige bond-film is een bijna slapstick-achtige comedy. Er zitten een aantal grappige, terugkerende gimmicks in, zoals bijvoorbeeld het slaan van de vrouw waarvan English vermoed dat het een huurmoordenares is. Precies dat komt meerdere malen terug, met als toppunt de (voor mijn weten zelfs binnen de filmwereld vrij heilige) Britse Koningin.
Onder andere deze terugkomende fenomenen maken dat het een film is voor mensen die echt van dit extreme soort comedy houden. Als je een pure bondliefhebber bent, zul je de enorme dosis humor waarmee alles plaatsvind dan waarschijnlijk al vrij snel beu zijn.

Toch zal het grootste deel van de mensen de film als leuk ervaren, en zeker voor de jeugd is het een enorme aanrader!

Dit artikel is gebruikt voor een schoolopdracht aan de FHJ.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *