Het einde van een tijdperk!

Al mijn gehele leven, zolang als ik mij kan herinneren, heb ik de zogenaamde spoorkaart in mijn bezit gehad. De spoorkaart! Belangrijker dan mijn identiteitsbewijs of al het geld in mijn portemonee bij elkaar: Een vrijkaart voor treinreizen in héél nederland. 24 uur per dag, 7 dagen per week, vrijwel álle treinen! (behalve internationale, daar moest ik dan ranzig hoge bedragen van 2 euro per dag voor neertellen. Ja, het leven is duur!)
Nieuweschans? Hm. Goed plan! Morgenochtend 7 uur? Top! Vrijdagavond toegangskaarten pinkpop winnen? Mooi, zaterdagochtend de trein pakken! Kaartautomaat? Ik reis gratis!
Even naar Den Haag, een DVDtje afleveren? Even naar leiden/delft/rotterdam/roosendaal om iets van marktplaats op te halen? Gewoon gaan! Het is allemaal mijn hele fucking leven gratis geweest. Een weekendje Antwerpen heeft mij 15 euro gekost, retour!
En dat, ongelovelijk fijne overwinnende reisgenot, een vorm van vrijheid… Stopt.
Ik heb nu mijn studie afgerond, en ik ga niet direct verder studeren, dus… moet ik hem inleveren. Treinkaartjes kopen, en misschien later nog erger, bewaren, om te declareren!
Na 21 jaar volledige vrijheid in waar ik mij in dit land bevind, zal ik vanaf nu een stuk meer aan mijn directe omgeving verbonden zijn. Gelukkig maar dat ik nagenoeg alles wat mijn hartje begeert in een straal van 20 kilometer heb.
Desalniettemin tijd om emotioneel afscheid te nemen van mijn geliefde pasje.

Join the Conversation

1 Comment

Leave a comment

Leave a Reply